Ανασαιμιά: Φεβρουαρίου 2009

Αν τώρα εσύ ήρθες εδώ για να διαβάσεις τη συνέχεια εκ του προηγουμένου…τη πάτησες! Θα την έχεις, αλλά μετά τις απόκριες. Λέω αυτές τις μέρες να κινηθώ(ή να λικνιστώ), στο κλίμα των ημερών της αποκριάς. Είναι μέρες κεφιού και δεν θα ήθελα να γράφω ψυχοπλακωτικές ιστοριούλες. Όπως και να ‘χει αληθινές ή φανταστικές ή πιο σωστά φανταστικοαληθινές, την ώρα που τις γράφω παθιάζομαι, μπαίνω στο πετσί του ρόλου ή στο πετσί του πραγματικού μου εαυτού και γίνομαι ένα ψυχικό ράκος. Αυτοψυχαναλύομαι ενώ ταυτόχρονα αυτοψυχαναλώνομαι.

Είπα λοιπόν να βάλω τη μάσκα μου και να το ρίξω λίγο έξω ρε αδελφέ, με κεφάτες αναρτήσεις ίσως ακόμα και Αριστοφανικές αν μου κάτσει η έμπνευση και η διάθεση . Τώρα θα μου πεις «πες μας από πού ψώνισες κέφι με τόσα που γίνονται, να πάμε να πάρουμε κι εμείς». Μα γι αυτό ακριβώς όπως βλέπεις -και θα βλέπεις σε όλη τη διάρκεια του τριωδίου-φόρεσα μάσκα.

Άλλοι φοράνε μάσκα για να δείχνουν θλιμμένοι, τάχα μου τάχα μου, με όσα γίνονται (όρα πολιτικοί, για να μη πάει ο νου σου αλλού, αλλά και όχι μόνο και ας πάει ο νους σου αλλού!) Άλλοι φοράνε μάσκα για να δείχνουν χαρούμενοι. Τελικά νομίζω ότι το δεύτερο είναι πολύ πιο δύσκολο. Να δείχνεις μες τη καλή χαρά ενώ δεν είσαι. Σε τσακίζει στη κυριολεξία. Δύσκολος ρόλος! Σα να σ'ακούω να μου λες... τελικά έχεις κέφια ή μας το παίζεις; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Λένε ότι όταν πεις πολλές φορές τη φράση «είμαι καλά» στο τέλος το πιστεύεις και είσαι καλά.

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

Τη Δευτέρα μη ξεχάσω να πάω να τα στάξω στη τράπεζα, για τα δάνεια τις πιστωτικές, τη ΔΕΗ, το τηλέφωνο και το ίντερνετ.

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

Ηρθε χαρτί από το τέβε που λέει: «Αν δεν προβείτε το συντομότερο για τη τακτοποίηση των οφειλών σας…»

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ(!?!?)

ή θα έρθουν να με μαζέψουν αυτοί με τα άσπρα;

Φοράω τη μάσκα μου λοιπόν και να 'μαι! Ωραίο πράγμα οι απόκριες. Άλλοι φοράνε μάσκα για να κρύψουν τον πραγματικό τους εαυτό και άλλοι για να τολμήσουν να βγάλουν αυτό που πραγματικά είναι. «Όλοι είμαστε κάποιοι άλλοι» πολύ σοφά λέει ο άλλος ρε... Αν και μεταξύ μας, καλύτερη μάσκα από αυτή του άγνωστου μεταξύ αγνώστων μέσα στο διαδίκτυο δεν έχει. Τώρα σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκω; Ε αυτό θα το κρίνεις εσύ που με ξέρεις κάτι πάνω από ένα χρόνο. Όσο δε για σένα που πρόσφατα με γνώρισες και δε με ξέρεις καλά…θα με μάθεις. Δεν είναι δύσκολο άλλωστε. Μου το είπε και ένας φίλος μου κάποτε. «Είσαι προβλέψιμη»! Καλύτερα να μ’ έλεγε «μια που τ’αναφέραμε…» παρά να με πει προβλέψιμη. Άρα χωρίς να εκπέμπω κανένα μυστήριο προς εξερεύνηση, καμιά έκπληξη η άχρηστη εγώ, άρα ανιαρή, άρα βαρετή!

Το πήρα πολύ βαρέως η δικιά σου. Ρε μπας; Όλοι οι άλλοι που δείχνουν να περνάνε καλά μαζί μου, δε πλήττουν και τους αρέσει η παρέα μου, παίζουν θέατρο;

«Είναι δεδομένο ότι όλοι χρειαζόμαστε τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων για να οικοδομήσουμε την αυτοπεποίθησή μας».

Το είπε ο Χόρχε Μουκάι αυτό, ψυχολόγος-συγγραφέας. Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να σας πω μια ιστορία του (με δικά μου λόγια) που διάβασα πρόσφατα στο βιβλίο του "Να σου πω μια ιστορία".(Πατήστε το λινκ να διαβάσετε για το βιβλίο αυτό, αξίζει το κόπο).

«Μια φορά ένας νεαρός πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού γιατί ένοιωθε τόσο ασήμαντος που δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Πίστευε ότι δεν αξίζει τίποτα.. Πάει λοιπόν στον σοφό και του λέει με βλέμμα χαμηλωμένο το και το. Του λέει τότε ο σοφός.

- Για να σε κάνω καλά πρέπει να μου κάνεις μια χάρη. Πάρε αυτό το δαχτυλίδι και να πας να το πουλήσεις στην αγορά. Είναι ανάγκη γιατί πρέπει να πληρώσω ένα χρέος. Να πάρεις όσα πια πολλά χρήματα μπορείς. Με κανέναν τρόπο να μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί.

Απόρησε το παιδί γι αυτό που του ζήτησε, όμως δεν ήθελε να κακοκαρδίσει τον σοφό και πήγε στην αγορά. ‘Όλοι οι έμποροι έδειξαν ενδιαφέρον για το δαχτυλίδι αλλά όταν ο νεαρός έλεγε τη τιμή, γελούσαν λέγοντάς του ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το πουλήσει πάνω από ένα ασημένιο νόμισμα. Όλη μέρα γυρνούσε στην αγορά και πράγματι κανένας δε του έδινε περισσότερα από ένα ασημένιο νόμισμα.. Απογοητευμένος που δε μπόρεσε να εξυπηρετήσει το σοφό γύρισε πίσω.

-Δυστυχώς δε μπόρεσα να το πουλήσω το δαχτυλίδι, δε μπορώ να ξεγελάσω κανέναν για τη πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.

-Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, του είπε ο σοφός .Γι αυτό πρέπει να μάθουμε την αληθινή του αξία.

- Πήγαινε σε έναν κοσμηματοπώλη. Πες του ότι θέλεις να του το πουλήσεις και ρώτα πόσο το εκτιμάει, αλλά μη του το δώσεις όσα και αν σου προσφέρει. Να γυρίσεις πίσω με το δαχτυλίδι.

Πάει λοιπόν ο φίλος μας στον ειδικό και του δείχνει το δαχτυλίδι ρωτώντας την αξία του.

- Αυτό είναι ένα σπάνιο κομμάτι, του λέει ο κοσμηματοπώλης. Σου δίνω 58 χρυσά νομίσματα για να μου το δώσεις. Αν όμως κάνεις λίγο υπομονή μπορούμε να το πουλήσουμε και μέχρι 70 χρυσά νομίσματα.

Έχει μείνει άναυδος νεαρός και τρέχει χαρούμενος να πει τα νέα στο σοφό.

-Κάθισε, του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. Είσαι και συ σαν κι αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο πρέπει να σ’ εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις από δω κι από κει ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας τη πραγματική σου αξία;»

Έτσι που λες κι εγώ μετά το «προβλέψιμη» έτρεξα στην «ειδική», εδώ και δεκαεννέα χρόνια κολλητή μου.

-Αγγέλα μου, είμαι προβλέψιμη;

- Προβλέψιμη δεν είσαι! Είσαι όμως και ηλίθια και μαλάκας! Είναι δυνατόν εσύ, που υποτίθεται με ξέρεις καλύτερα από τον καθένα, να έκανα ποτέ τόσα χρόνια παρέα με κάποια…προβλέψιμη; Θα είχα πεθάνει από ανία!

-Όχι ρε φιλενάδα, της απαντάω δε σε ξέρω για τέτοια, όμως δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσες να κάνεις παρέα με κάποια ηλίθια και μαλακισμένη. Με απογοητεύεις φιλενάδα!

Φυσικά ξεραθήκαμε στα στα γέλια. Εξ άλλου αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που υπάρχουν οι πραγματικοί φίλοι. Να γελάς τη μια στιγμή, να μαλώνεις την άλλη και να ξαναγελάς, όταν κάποια στιγμή γίνει η διαπίστωση ότι στη ροή του λόγου και της αψιμαχίας, έχει ξεχαστεί η αρχική αιτία του καυγά και της διαφωνίας.

Ότι δηλαδή έπαθα και γω τώρα. Για άλλο λόγο ξεκίνησα αυτό το ποστ, άλλα είχα κατά νου να γράψω και άλλα έγραψα.

Και μη με ρωτήσεις τι πίνω και δε σου δίνω. Τίποτα απολύτως! Μα το Διόνυσο σου λέω!

'Aραγε να'μαι κάποια άλλη;

Εγώ και τα αβατάρια μου!

Τώρα θυμήθηκα τον λόγο που ξεκίνησα αυτή την ανάρτηση!

Το Σκουλικάκι μας (που μου έκανε δώρο το αβατάρ μου με μάσκα) σε ένα παλιότερο πόστ ξεκίνησε ένα νέο Blog game με τίτλο «your avatar story”(και γαμώ το αγγλικο σου μέσα!), πως δηλαδή επιλέξαμε το αβατάρ μας (σε ελεύθερη Anasaimia's μετάφραση).

Σα ξεκίνημα έδωσε πάσα σε όλους. Αποφάσισα να πηδήξω και να πιάσω τη μπάλα , αν και όπως ξέρεις δε τα πάω καλά με τα μπλογκοπαίχνιδα (σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια). Είναι όμως ένας τρόπος να βγάλω από πάνω μου, την υποχρέωση που της έχω μετά από την αφιέρωση-δώρο που μου έκανε. (Γιαβρί μου εσύ!)

Αν θυμάσαι στην Ανάσα του Βορρά -το πρώτο μου μπλογκ για τους νεοαφιχθέντες-, άλλαζα αβατάρ κάθε τρεις και λίγο, ανάλογα με τις φάσεις της σελήνης (μου). Στην Ανασαιμιά, όταν αποφάσισα να κόψω το μάτι με το δάκρυ που έφερα από τη Breathless-το δεύτερο μπλογκ μου- (τσιγγάνικο το κατάντησα το blogging), άρχισα να ψάχνω κάτι που να εκφράζει το μέσα μου που δεν έχει καμιά σχέση με το έξω μου, απαραιτήτως να υπάρχει στο ΄να χέρι το τσιγάρο (το μπεγλέρι στ’ άλλο δεν είναι απαραίτητο), και το σημαντικότερο να μου αρέσει τόσο ώστε να μην χρειαστεί να αλλάξω ξανά αβατάρ, αν και αυτό λίγο ζόρικο το βλέπω με το χαρακτήρα που 'χω…

Βρήκα δύο αβατάρια που λες και επί μία βδομάδα δε μπορούσα να διαλέξω ποιο θα χρησιμοποιήσω.

Η αποφασιστικότητα είναι ακόμα ένα από πλεονεκτήματα της προσωπικότητάς μου.

Πάω λοιπόν στο φίλο-που με είχε πει προβλέψιμη, μη χέσω- και αφού του τα δείχνω του λέω:

-Ποιο να διαλέξω; Το νούμερο ένα ή το νούμερο δύο;

-Το νούμερο δύο ρε νούμερο!Μου λέει.

Έτσι λοιπόν, διάλεξα τελικά το νούμερο ένα. Αυτό δηλαδή που ήδη γνωρίζετε.

Τώρα εγώ πρέπει να κάνω πάσα σε κάποια άτομα.(Σε πόσα ρε Σκουλικάκι δε μου είπες, γι αυτό βάζω μερικά στη τύχη)