Πέμπτη 19 Ιουνίου 2008

Γαλήνη είναι...

Mισοξαπλωμένη στην αμμουδιά με ένα ποτήρι βότκα λεμονάδα, πέταξα στους γλάρους για τροφή κάτι υπολείμματα ερωτηματικών. Τα άρπαξαν λαίμαργα και ενώ ακόμη κρέμονταν στο ράμφος τους, τους είδα να απομακρύνονται και να χάνονται στον ορίζοντα. 'Ενα ολόγιομο πορτοκαλί φεγγάρι, πρόβαλε πίσω από έναν λόφο. Μέσα σε μια στιγμή που κράτησε όσο μια βαθειά ανάσα ανακάλυψα... ή μάλλον ξαναανακάλυψα τη λέξη "γαλήνη". Προσπάθησα να την ερμηνεύσω.
Γαλήνη είναι....

...πρωινό χαμόγελο...
...γλυκειά νοσταλγία...
...όνειρο...

...ταξίδι...

...χταποδάκι με ούζο και τζατζίκι σε ταβερνάκι πλάι στο κύμα... ...είναι και κείνη η μοσχοβολιά από το αγιόκλιμα που με κάνει να ριγάω τα βράδια και δεν αποτυπώνεται με εικόνα...είναι και το σαξόφωνο από το Summertime σε συνδιασμό με τις φωνές της Ella Fitzgerald και του Louis Armstrong.

Επειδή όμως τουτο το συναίσθημα κρατάει μόνο λίγες στιγμές πάω να τις προλάβω.

Καλές διακοπές σε όλους και όλες !
Θα έρχομαι που και που να σας βλέπω.Πως θα μπορούσα άλλωστε με αυτή τη ζέστη να σας αφήσω χωρίς ....Ανασαιμιές !

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008

Ανομολόγητο

Ετούτη η νύχτα είναι σκληρή,
χωρίς μια ψίχα όνειρο,
χωρίς μια στάλα δάκρυ.
Χάθηκαν όλα!
Αύτανδρα βυθίστηκαν
σε πέλαγος λέξεων
κι ερμηνειών.
Το μέλλον ανυπομονεί
το παρόν αμφίβολο
μετεωρείται άτακτα
σαν εκκρεμές
μεταξύ ανοχής και ενοχής.

Ετούτη η νύχτα είναι σκληρή,
κοινός ο φόβος μας
η μοναξιά μας μοναδική.
Στα υπόγεια της σιωπής
ηχούνε
μαύρες σειρήνες του έρωτα
στις αρένες της βουής
ακόμα αντηχεί
εκείνο το μεσημέρι
που έγινες φως
και παρελθόν
μαζί σου παίρνοντας
μια αλήθεια
που χάθηκε
στο σύμπαν του ανομολόγητου!

Get your own playlist at snapdrive.net!

Δευτέρα 9 Ιουνίου 2008

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ...ΤΩΡΑ!

Αν ξέ-πλενα μια επιταγή 11000 ευρώ δεν θα ήμουν τώρα εδώ!
Ή που θα είχα πάθει εγκεφαλικό
Ή έμφραγμα
Ή που θα με σκότωνε ο άντρας μου
Ή και τα τρία μαζί!

Όσο για την Disneyland και το ταξίδι στο Παρίσι είναι ένα όνειρο θερινής (και χειμερινής)νυκτός!


Στον ορειβατικό όμιλο πράγματι γράφτηκα το 1979 και ήταν η μοναδική φορά που πάτησα το πόδι μου εκεί. Η σθεναρή αντίσταση που πρόβαλε η μάνα μου, με κράτησαν σε «χαμηλά επίπεδα». Ήταν (και είναι) το μοναδικό «ΟΧΙ» που μου έχει πει, στη μέχρι τώρα ζωή μας. Πάντα δίπλα μου, στηρίζοντας την όποια τρελή ή σοβαρή απόφαση μου, δεν γίνονταν να της φέρω αντίρρηση και η προσπάθεια μου να την μεταπείσω με ειρηνικές διαδικασίες, απόβηκε άκαρπη.


Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν μου συνέβη το πιο απίθανο!
11-2-2005
. Σχεδόν μεσημέρι. Τηγάνιζα καλαμαράκια στην ηλεκτρική φριτέζα, ενώ ταυτόχρονα έπινα καφεδάκι με φίλη, στο τραπέζι της κουζίνας. Αφηρημένη και απορροφημένη από τη συζήτησή μας, δεν πρόσεξα ότι η κουτάλα που έπιασα για να βγάλω τα καλαμαράκια, είχε κάποιες σταγόνες νερού. Ανοίγοντας το καπάκι της φριτέζας και βάζοντας μέσα τη κουτάλα , με έναν πολύ δυνατό θόρυβο εκτοξεύτηκε μέσα από τη φριτέζα όλο το λάδι(και τα καλαμαράκια μαζί). Σχηματίζοντας ένα πίδακα, έφτασε μέχρι το ταβάνι, για να προσγειωθεί σε δευτερόλεπτα πάνω μου.
Ένοιωσα το δυνατό κάψιμο στο πρόσωπό μου και το πρώτο που έκανα ενστικτωδώς, ήταν να χώσω το κεφάλι μου κάτω από τη βρύση, αφήνοντας να τρέχει το νερό στη προσπάθειά μου να ανακουφιστώ από το κάψιμο, ενώ ταυτόχρονα άκουγα τα «ψύχραιμα» ουρλιαχτά της φίλης μου.
Με τη πετσέτα να καλύπτει το πρόσωπό μου, στάθηκα μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη του χωλ. Η αίσθηση του καψίματος ήταν σχεδόν αμελητέα, μα η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο για το τι θα δω. Κατέβασα την πετσέτα τόσο, όσο να ελευθερώσω τα μάτια μου. Τα μαλλιά μου έσταζαν λάδι, μα η υπόλοιπη εικόνα του προσώπου μου λιγδωμένη μεν, "πεντακάθαρη" δε. Ήμουν σίγουρη ότι το κακό θα ήταν από τα μάτια και κάτω. Αργά αργά, συνέχισα να κατεβάζω τη πετσέτα. Μέχρι που την αποκαλύφτηκε όλο μου το πρόσωπο. Τίποτα! Ούτε η παραμικρή κοκκινίλα. Πουθενά! Περίμενα λίγο πιστεύοντας ότι η «μετάλλαξη» θα γίνει τα επόμενα λεπτά. Μα δεν έγινε τίποτα.
Ακόμη και μετά το μπάνιο βρωμούσα σαν κουζίνα παραλιακής ταβέρνας. Μέσα δε στο καφέ μου κολυμπούσε ένα τηγανιτό καλαμαράκι.

Δεν πιστεύω στα θαύματα, παρά μόνο στους νόμους της φυσικής. Ίσως το κρύο νερό που έριξα αμέσως στο πρόσωπο, ίσως κατά την «εκτόξευση» το λάδι να έχασε μέρος της θερμότητάς του, ίσως να είμαι «σκληρόπετση», ίσως …ίσως…

Α! Όσο για την ημερομηνία, τη θυμάμαι από την εγγραφή μου σε ένα σάιτ με ονλάιν παιχνίδια,το ίδιο βράδυ. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τη διαδικτυακή επικοινωνία.

Δε γουίνερς είναι (μόνο) 4:

Una mama
Radio marconi
Freedula

Madame de la luna.

Σας ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας!


Get your own playlist at snapdrive.net!

Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008

'Ασε τα ψέματα!!!

Στο παιχνίδι με προσκάλεσαν να παίξω η Αρτανίς , η una mama και η Μαρία η ονειροπαρμένη.

Οι τρείς από τις πληροφορίες που θα σας δώσω για μένα, ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και μία μόνο είναι η αληθινή!
Για μαντέψτε!

1: Το πιο όμορφο ταξίδι της ζωής μου(μέχρι τώρα) ήταν το καλοκαίρι του 2001. Ένα 5ήμερο ταξίδι με τα παιδιά μου στη Disneyland στο Παρίσι!

2: Περιχύθηκα με καυτό λάδι σε όλο το κεφάλι και στο πρόσωπο από έκρηξη που έγινε στην ηλεκτρική φριτέζα και δεν έπαθα ούτε ένα έγκαυμα

3: Έπλυνα στο πλυντήριο ρούχων μια επιταγή 11000 Ευρώ!(Κατά λάθος εννοείται και όχι γιατί ήταν... βρώμικη ε;)

4: Από το 1979 έως το 1983 ήμουν μέλος ορειβατικού συλλόγου.



Το μπαλάκι το πετάω για να κάνουν το ίδιο ...σε έναν ανόητο άντρα , στη Βροχούλα-rain, στη Φριντούλα και στη Νότα!

Εν τω μεταξύ ...ας "αφήσουμε τα ψέματα" και ας απολαύσουμε τη Χαρούλα,τον Αλκίνοο και τον Μάλαμα!
"Λέω παραμύθια να ξορκίσω το κακό
να γίνουν όλα μαγικά μ' ένα χορό
σκάλα μ' ανέβασες πριν πέσω χαμηλά
τώρα γυρίζω στα παλιά"

Κυριακή 1 Ιουνίου 2008

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !


Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο 'δνα χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Στίχοι: Διονύσης ΣαββόπουλοςΜουσική: Διονύσης ΣαββόπουλοςΠρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Get your own playlist at snapdrive.net!